دریافت نوبت
متن مورد نظر خود را جستجو کنید

آموزش سلامت بیمارستان فارابی

سوپروایزر آموزش سلامت: سمیه مشهدی فراهانی
کارشناس پرستاری

تلفن داخلی: 2430
 
سیاست های آموزش سلامت در بیمارستان فارابی، ارتقا سلامت است. ارتقا سلامت در سه حیطه ارتقا سلامت بیماران و همراهان، ارتقا سلامت کارکنان و ارتقا سلامت جامعه عمل می کند.
 

سیاستهای کلی آموزش با بیمار با محوریت دفتر پرستاری:

- مدیریت و نظارت هدفمند بر آموزش بیماران و همراهان
- تعیین  و تامین نیازهای آموزشی بیماران(نیازسنجی آموزش به بیمار، اجرا و تامین نیازهای آموزشی)
- مشارکت در پیشگیری و ارتقا سلامت در سطح جامعه

آموزش به بیمار در واحدها مدیریت و تامین منابع انسانی و مادی و نظارت و نظارت مشارکتی مثل کارگروه ها می باشد. اجرای آموزش به بیمار همانند فرآیند پرستاری شامل نیازسنجی آموزشی، تعیین الویت های آموزشی، تعیین روش و رسانه ی مناسب، اجرای آموزش، اثربخشی و ثبت مستندات است.

سیاست های کلی آموزش به بیمار با محوریت پرستاری: 

سیاستهای کلی آموزش به بیمار ، همراه و ارتقا سلامت:

- مدیریت هدفمند آموزش برای بیماران و همراهان در راستای ارائه خدمات پرستاری
- تعیین و تامین نیازهای آموزشی بیماران بخشهای بستری و واحدهای سرپایی و پاراکلینیکی و آموزش به منظور ارتقاءکیفیت خدمات و تسریع در روند بهبودی و خودمراقبتی
- مشارکت در پیشگیری و ارتقاء سلامت در حیطه جامعه
 

مدیریت هدفمند آموزش برای بیماران و همراهان در راستای ارائه خدمات پرستاری:

– تعیین سوپروایزر آموزش سلامت و مسئول آموزش همگانی
- شناسایی و اولویت‌بندی سالانه نیازهای آموزشی بیماران و همراهان در سطح بیمارستان و در کلیه بخش‌ها بر اساس خدمات تخصصی، بیماریهای شایع هر واحد، احساس نیاز و سطح دانش گیرندگان خدمت و نوع مراقبت های پرستاری
– تشکیل کارگروه درون بخشی و بیمارستانی هر 3 ماه یکبار
- پیش بینی منابع مالی و تسهیلات آموزشی مورد نیاز بخش و پیشنهاد آن به کارگروه بیمارستانی
- تامین اعتبار لازم جهت تهیه رسانه ها  و وسایل آموزشی لازم توسط مدیران ارشد سازمان
– برنامه ریزی و مشارکت در تهیه محتواهای آموزشی معتبر، استاندارد و متناسب با نیازسنجی انجام شده و اولویت های خاص
– نظارت بر اجرای آموزش به بیماران در بخش های بستری و سرپایی از طریق راندهای مدیریتی 
– ارزیابی اثر بخشی آموزش های ارائه شده به بیماران هر سه ماه یک بار با استفاده از چک لیست معتبر و روش های استاندارد( بخشهای بستری و سرپایی و اورژانس)
– ارائه گزارش نتایج سنجش اثربخشی آموزش های ارائه شده به کارگروه بیمارستانی، کارگروه بخش های بستری و معاونت محترم درمان
- اجرای برنامه های اصلاحی تدوین شده در کارگروه و  بررسی مجدد اثر بخشی اقدامات اصلاحی انجام شده
– پایش و بازبینی مستمر برنامه های آموزش به بیمار در جهت ارتقاء کیفیت آموزش
– مشارکت در توانمند سازی آموزشی پرسنل در راستای پروتکل های اصول برقراری ارتباط و آموزش به بیمار با سوپروایزر آموزشی
– اولویت بندی و تدوین دستورالعمل های خودمراقبتی بیماران با مشارکت متخصصین در بخش های بالینی
– برنامه ریزی، تدوین و اجرای برنامه های پیشگیری و ارتقاء سلامت در حیطه جامعه
– آموزش همگانی بیماران در خصوص سرطان، دیابت و پرفشاری خون در هفته های سلامت
– تعیین واحد و مسئول مراقبت در منزل برای انجام فعالیت های لازم طبق نظر معاونت محترم درمان برای اطمینان از اثربخشی آموزش ها و رفع اشکالات آموزشی بعد از ترخیص و معرفی خدمات بازتوانی و توانبخشی به بیماران نیازمند
– کسب اطمینان از اثربخش بودن آموزش ها و رفع مشکلات خودمراقبتی و پیگیری موارد بازتوانی و توانبخشی از طریق تماس با بیماران پرخطر
– پاسخگویی به سئوالات آموزشی بیماران از طریق در اختیار گذاشتن شماره تلفن واحد آموزش سلامت 
 

تعیین و تامین نیازهای آموزشی بیماران بخشهای بستری و واحدهای سرپایی و پاراکلینیک بیمارستان، آموزش به منظور ارتقاء کیفیت خدمات و تسریع در روند بهبودی و خودمراقبتی:

- تعیین رابطین فعال با شرح وظایف مشخص جهت نظارت و ارتقاء آموزش به بیمار در هر بخش
- تعیین و اعلام نیازسنجی های انجام شده بیماران به کارگروه هر بخش و مشارکت پرسنل و پزشکان در تهیه، تایید، بازنگری و توزیع رسانه های آموزشی تهیه شده بر اساس نیازسنجی آموزشی سالانه
- ارزیابی نیازهای آموزشی هر بیمار بر اساس فرم ارزیابی اولیه و ارائه آموزش بر اساس دستورالعمل خودمراقبتی
- ارائه حداقل‌های ضروری آموزش‌های خودمراقبتی در بدو و طول بستری  به صورت چهره به چهره به بیمار/ همراه و ثبت آن در گزارش پرستاری
- استفاده از روش ها و رسانه های آموزشی مناسب برای تثبیت آموزش(روش: آموزش چهره به چهره و گروهی و رسانه مانند پمفلت، تراکت، فیلم و غیره)
- ارائه حداقل موارد آموزشی حین ترخیص به روش ترخیص ایمن یا Smart توسط کادر پرستاری و ثبت آن در دو برگ راهنمای ترخیص و تحویل رونوشت خوانای آن به بیمار
- برگزاری کارگروه های درون بخشی به صورت فصلی و انجام اقدامات اصلاحی
- نظارت مستمر سرپرستاران  بر ارائه آموزش به بیمار، اجرای دستورالعمل های خودمراقبتی، ارزیابی و توانمند سازی پرسنل
- مشارکت مستمر در اجرای برنامه های ارتقاء سلامت جامعه و کارکنان
 

مشارکت در پیشگیری و ارتقاء سلامت در حیطه جامعه:

- اجرای مصوبات کارگروه بیمارستانی آموزش به بیمار در خصوص بیماری های سرطان، دیابت و پرفشاری خون در هفته های سلامت
- تدوین دستورالعمل، برنامه عملیاتی و روش اجرایی پیشگیری و ارتقاء سلامت در حیطه جامعه در حد امکانات و منابع
- مشارکت در برنامه های ارتقاء سلامت بیماران/همراهان/جامعه و کارکنان در روزهای مناسبتی سلامت و مصوبات کارگروه بیمارستانی آموزش سلامت
- تامین بودجه و اعتبارات لازم از طریق مصوبات کارگروه آموزش به بیمار
 

سیاستهای آموزش‌های خودمراقبتی بیمار:

- نیازسنجی و تعیین اولویت‌های آموزشی
- تعیین شیوه‌ها و تدابیر آموزش به بیمار 
- تامین منابع مورد نیاز
- نظارت بر اجرای برنامه‌ی آموزش به بیمار
 

نیازسنجی و تعیین اولویت‌های آموزشی:

- نیازسنجی گروهی (تعیین نیازهای آموزشی عمومی و نیازهای آموزشی خودمراقبتی) 
- نیازسنجی فردی (تعیین نیازهای فردی علاوه بر نیازهای آموزشی گروهی)
نیازهای آموزشی بیماران با توجه به نوع فعالیت تخصصی و سطوح دانش گیرندگان خدمت و مراقبت‌های مورد نیاز  در بخشهای مختلف بر اساس بیماریهای شایع هر بخش/ خدمات هر واحد، توسط کارگروه آموزش به بیمار شناسایی و الویت‌بندی شده و پس از تایید مدیر پرستاری، پیگیری تامین امکانات اجرایی شود. انواع شیوه‌ها و رسانه‌های رایج شامل چهره به چهره، استفاده از پمفلت و جزوات آموزشی، نمایش فیلم آموزشی و برگزاری کلاسهای آموزشی است.
نیازهای آموزشی به دو دسته نیازهای گروهی (آموزشی عمومی و نیازهای آموزشی خودمراقبتی) و نیازهای فردی تقسیم می‌شود که در ابتدای هر سال از طریق جلسات هم اندیشی سوپروایزر آموزش به بیمار، سرپرستاران، مسئولین آموزش به بیمار بخش‌ها/ واحدهای درمانی زیر نظر مدیر پرستاری استخراج و تعیین می‌شود. همچنین پرستار به طور مستقیم بر بالین بیمار، نیازهای فردی آموزشی بیمار را به طور مستقل نیازسنجی و تعیین می‌نماید.
پس از استخراج نیازهای گروهی واحدها، اولویتهای برنامه‌های آموزش خودمراقبتی و  عمومی با روش و رسانه مورد نظر به تفکیک واحدهای بستری و سرپایی(درمانگاه، پاراکلینیک و اتاق عمل ها) تعیین و ابلاغ می‌شود. 
نکته: با توجه به این که تمام برنامه های خودمراقبتی با توجه به نیازهای هنجاری بیماران توسط تیم متخصصص تدوین و به عنوان مرجع استفاده می‌شود سالیانه حداقل یک تا دو برنامه بسته به اولویت‌های آموزشی (Must to, better to know, best to know) در هر واحد تولید می‌شود.  
نکته: تیم کارشناس شامل پزشک مرتبط، سوپروایزر آموزش به بیمار، پرستار، کارشناس تغذیه و غیره می‌باشد.
هر شش ماه تکالیف هر واحد در خصوص تکمیل محتوا و رسانه تعیین شده توسط  سوپروایزر آموزش به بیمار پایش می‌شود.
 

نیازهای گروهی بیماران:

الف- نیازهای آموزشی عمومی

- نیازهای آموزشی عمومی بر اساس نوع فعالیت تخصصی واحد یا بخش، سطوح گیرندگان خدمت 
- استخراج نیازهای آموزشی بیمار با توجه به موقعیت‌ها، مشکلات و پروسیجرهای بخش یا واحد سرپایی/پاراکلینیکی و حداقل‌های ضروری آموزش به بیمار و نیازسنجی از طریق جمع آوری نظرات تعدادی از بیماران واحد

ب- نیازهای آموزشی خودمراقبتی

- استخراج و الویت بندی آمار مراجعین بخشهای بستری بیمارستان فارابی به تفکیک شیوع بیماری و به تفکیک بخش و واحددرمانی، پروسیجر یا خدماتی که هر واحد دارد. جهت تدوین برنامه‌های آموزش خود مراقبتی براساس گروه‌های بیماران.
- جمع آوری نظرات کارشناسی سرپرستاران و رابطین کلیه واحدها در ارتباط با تعیین عناوین اولویت‌های آموزشی هر واحد با توجه به نیازهای هنجاری محسوس و تقاضا شده بیماران در جلسات هم اندیشی به علاوه روش و رسانه ارائه آموزش.

نیازهای آموزشی فردی:

- نیازهای آموزشی فردی (مددجو/خانواده/مراقب) با توجه به نیازهای هنجاری آنان، در بدو ورود/یا بالین آنها توسط پرستاران/کارکنان نیازسنجی می‌شوند. و نیازهای آموزشی فردی آنان توسط پرستاران در فرم ارزیابی اولیه ثبت می‌شود.
- با توجه به ویژگی‌های بیمار، بیماری یا پروسیجر و غیره تعیین روش، رسانه آموزش توسط پرستار ارائه و در فرم گزارش پرستاری ثبت می‌شود.

تعیین شیوه ها و تدابیر آموزش به بیمار:

- با توجه به ابلاغ الویتهای نیازهای عمومی و خودمراقبتی هر واحد، روش و رسانه‌ی مناسب پیشنهاد شده است. علاوه بر رسانه‌های موجود پرستار به صورت فردی بیمار را ابتدا ارزیابی اولیه کرده و براساس سطح سواد، سن، گویش روش مناسب آموزش را، انتخاب میکند که رایج‌ترین روش آموزش چهره به چهره و سپس آموزش گروهی است.  پرستاران و آموزش دهندگان براساس محتوای خودمراقبتی، آموزش‌های لازم را به بیمار ارائه می دهند. آموزش‌های حداقلهای ضروری آموزش به بیمار، بدو ورود، زمان اقامت یا بستری و هنگام ترخیص (به روش ترخیص ایمن یا SMART و ABCDT) بایستی توسط آموزش دهنده(پزشک و پرستار و ...) به روش آموزش چهره به چهره ارائه شود. مصادیق حداقل‌های ضروری آموزش به بیمار به تفکیک واحدها (بخش هاهای بستری، سرپایی- درمانگاهها و پاراکلینیک و اتاق های عمل) سالیانه ابلاغ می شود. واحدها ملزم به اجرای آن هستند.

تامین منابع مورد نیاز:

منابع آموزش به بیمار به دو دسته منابع محتوایی و منابع مالی تقسیم می‌شود که منابع محتوایی توسط گروه متخصص تدوین و تولید می‌شود و منابع مالی به روش‌های ذیل تهیه می‌شود.
الف- بودجه مورد نیاز برنامه‌های عملیاتی مرتبط با آموزش با بیمار تعیین، سپس از طریق مدیریت بیمارستان تایید و تامین می‌شود. 
ب- سوپروایزر آموزش سلامت، انتشارات مورد نیاز واحدها (کتاب، فیلم، پوستر، پمفلت، موارد دیجیتال و غیره) را تعیین و درخواست می نماید.  مدیریت بیمارستان  پس از تایید و تعیین بودجه، اقدام به تامین این انتشارات می نماید.

نظارت بر اجرای آموزش به بیمار:

نظارت بر اجرای برنامه های آموزشی بیماران در چند سطح انجام می شود:
- نظارت بر مدیریت آموزش به بیمار واحدهای پرستاری، توسط سوپروایزر آموزش سلامت 
- نظارت روزانه سرپرستار (بر نحوه‌ی اجرای آموزش به بیمار و ثبت صحیح آن در پرونده) در بخش های بستری و سرپایی توسط سرپرستار
- سنجش فصلی اثربخشی آموزش به بیمار در بخشهای بستری و سرپایی، این سنجش از طریق  تکمیل دو چک لیست اثربخشی حین بستری با کد سند CH-PT-02  و  چک لیست مصاحبه تلفنی پس از ترخیص CH-PT-01 توسط رابطین آموزش به بیمار،  به دست می‌آید. 
- نظارت بر تولید محتوا، رسانه های نیازسنجی شده و نظارت بر نحوه مدیریت آموزش به بیمار با برگزاری کارگروه‌های درون بخشی
- نظارت مدیریتی در سطح تیم ارتقا سلامت از طریق برگزاری تیم ارتقاسلامت هر فصل یکبار
 
 
 
  • تاریخ انتشار : 1404/11/18 - 17:40
  • تعداد بازدید کنندگان خبر : 155
  • زمان مطالعه : 5 دقیقه

نقش حیاتی تغذیه در سلامت بینایی؛ راهنمای جامع ویتامین‌های مورد نیاز چشم

واحد آموزش سلامت بیمارستان فارابی در مطلبی، ضمن تشریح نقش کلیدی ویتامین‌ها در حفظ سلامت بینایی، راهکارهای تغذیه‌ای مناسب و در دسترس را برای مقابله با بیماری‌های چشمی معرفی کرد.

راهنمای جامع ویتامین‌های مورد نیاز چشم

به گزارش روابط عمومی بیمارستان فارابی دانشگاه علوم پزشکی تهران، در دنیای مدرن امروز که چشمان ما بیش از هر زمان دیگری زیر فشار نورهای مصنوعی و صفحات دیجیتال قرار دارند، تغذیه دیگر تنها یک نیاز غریزی نیست، بلکه نخستین خط دفاعی در برابر زوال بیولوژیک بینایی محسوب می‌شود.

اگرچه ژنتیک و محیط، نقش غیرقابل‌انکاری در سلامت چشم دارند، اما سبک زندگی و به ویژه تغذیه‌ سالم متغیری است که تا حد زیادی تحت کنترل ماست. امروزه با شیوع رژیم‌های غذایی سرشار از کربوهیدرات‌های تصفیه شده و چربی‌های اشباع (فست‌فودها)، شاهد نوعی فقر پنهان غذایی در بدن بسیاری از انسان ها هستیم.

در کودکان، که سیستم بینایی آن‌ها در حال تکامل است، کمبود ریزمغذی‌ها می‌تواند منجر به ضعف دائمی بینایی شود. از سوی دیگر، سالمندان می توانند با مشکل جدی به نام دژنراسیون ماکولا (تخریب لکه زرد) روبرو شوند که ریشه در عوامل مختلف از جمله استرس‌های اکسیداتیو طولانی‌مدت دارد. در کنار این موارد، باید قیمت بالای برخی مواد غذایی و همچنین مکمل ها و ویتامین ها را هم در نظر گرفت که دسترسی اقشار کم درآمد را به آن ها سخت تر می کند.

البته واقعیت این است که سلامت چشم لزوماً به معنای مصرف مواد غذایی یا ویتامین های گران قیمت نیست. جایگزینی مواد غذایی به نسبت ارزان‌تر اما غنی، مانند استفاده از تخم‌مرغ به جای گوشت قرمز برای تأمین روی (زینک)، یا مصرف کدو تنبل و هویج به جای میوه‌های استوایی یا تابستانه برای تأمین ویتامین A، می‌تواند همان سطح از حفاظت را ایجاد کند. سبزیجات پهن‌برگ مانند اسفناج که معمولا به وفور یافت می‌شوند، معدن لوتئین هستند. ماده‌ای که مانند عینک آفتابی طبیعی از داخل چشم عمل می‌کند.

مواد غذایی و ویتامین های کلیدی برای سلامت چشم

ویتامین A و بتاکاروتن

ویتامین A یکی از مهم‌ترین ویتامین‌ها برای سلامت چشم است. بتاکاروتن، پیش‌ساز ویتامین A، در سبزیجات و میوه‌های رنگی یافت می‌شود و برای بهبود دید در شرایط کم‌نور و محافظت از سلول‌های شبکیه ضروری است. کمبود ویتامین A می‌تواند به مشکلاتی مانند شب‌کوری و کاهش عملکرد سلول‌های شبکیه منجر شود. منابع در دسترس این ویتامین هویج، کدو تنبل، اسفناج و زرده تخم‌مرغ هستند.

لوتئین و زاگزانتین

لوتئین و زاگزانتین از خانواده آنتی‌اکسیدان‌ها هستند که به‌طور طبیعی در شبکیه چشم یافت می‌شوند. این ترکیبات از سلول‌های شبکیه در برابر آسیب‌های ناشی از نور ماوراء بنفش و رادیکال‌های آزاد محافظت می‌کنند. تحقیقات جدید نشان داده است که این ترکیبات می‌توانند در کاهش خطر ابتلا به دژنراسیون ماکولا (آسیب به بخش مرکزی شبکیه) و آب مروارید مؤثر باشند. اسفناج، کلم بروکلی، ذرت، تخم مرغ و فلفل دلمه ای از مهم ترین منابع لوتئین و زاگزانتین هستند.

اسیدهای چرب امگا-۳

امگا-۳ نه تنها برای تکامل بینایی نوزادان ضروری است، بلکه در بزرگسالان از خشکی چشم (یکی از شایع‌ترین شکایات چشمی) جلوگیری می‌کند. اسیدهای چرب امگا-۳، به‌ویژه DHA و EPA، به‌طور ویژه در محافظت از سلامت چشم‌ها و بهبود جریان خون به آن ها نقش دارند. این اسیدهای چرب برای حفظ غشای سلولی در شبکیه بسیار مهم هستند. مصرف امگا-۳ همچنین به کاهش التهاب و پیشگیری از دژنراسیون ماکولا کمک می‌کند. اسیدهای چرب امگا-۳ معمولا در ماهی‌های چرب مانند سالمون، تن، و ساردین موجود است. دانه چیا، گردو و دانه کتان نیز جایگزین های خوبی به جای ماهی که ممکن است گران قیمت باشند، هستند.

ویتامین C

ویتامین C یک آنتی‌اکسیدان قوی است که به محافظت از سلول‌های شبکیه و عصب بینایی کمک می‌کند. همچنین، این ویتامین در تولید کلاژن که برای حفظ ساختار چشم ضروری است، مؤثر است. مطالعات نشان داده‌اند که ویتامین C ممکن است در پیشگیری از آب مروارید و کاهش خطر بیماری‌های مرتبط با چشم مانند دژنراسیون ماکولا مؤثر باشد.  برخلاف تصور عموم، فلفل دلمه‌ای و کیوی حتی بیش از پرتقال ویتامین C دارند. مرکبات و توت‌فرنگی نیز از منابع غنی این ویتامین هستند.

روی (زینک)

روی یک ماده معدنی است که برای عملکرد صحیح شبکیه و عصب بینایی ضروری است. این ماده معدنی در کاهش خطر دژنراسیون ماکولا و آب مروارید نقش مهمی دارد. مصرف مناسب روی به بهبود عملکرد آنزیم‌ها و پروتئین‌هایی که در سیستم بینایی نقش دارند، کمک می‌کند. روی به انتقال ویتامین A از کبد به شبکیه برای تولید ملانین (رنگدانه محافظ چشم) کمک می‌کند. گوشت قرمز و مرغ از منابع مهم روی هستند. این ماده همچنین در بادام زمینی، کنجد و دانه کدو که نسبت به گوشت ارزان تر هستند نیز وجود دارد.

سلامت چشم یک سرمایه‌گذاری بلندمدت است. با اصلاحات کوچک در سبد غذایی روزانه و اولویت دادن به میوه‌ها و سبزیجات رنگی، می‌توان از بخش بزرگی از جراحی‌های پیچیده و ناتوانی‌های بینایی در آینده پیشگیری کرد. البته سیاست گذاران سلامت هم باید توجه ویژه ای به گنجاندن مکمل ها و ویتامین های مورد نیاز در سبد غذایی جامعه به ویژه کودکان که در سنین رشد هستند، داشته باشند. اختلالات بینایی ناشی از تغذیه ناسالم، علاوه بر چالش‌های سلامت، موجبات بروز فشارهای اقتصادی بر زیرساخت‌های درمانی را فراهم می‌آورد. تحلیل‌های پیشگیرانه نشان می‌دهند که تأمین دسترسی به رژیم غذایی غنی از ویتامین در مقطع کنونی، راهکاری بسیار مقرون‌به‌صرفه‌تر از مواجهه با بحران‌های درمانی در دهه‌های آتی است.

 

  • کد خبر : 315171
سید عباس قاضی میرسعید
تهیه کننده:

سید عباس قاضی میرسعید

0 نظر برای این مطلب وجود دارد

ارسال نظر

نظر خود را وارد نمایید:

متن درون تصویر را در جعبه متن زیر وارد نمائید *
تنظیمات پس زمینه