بیمارستان فارابی

آسیب‌های چشمی از شایع‌ترین صدمات در حوادثی مانند جنگ، انفجار و تخریب ساختمان‌ها هستند. در این میان امدادرسانی شتاب زده برای کمک به مجروحان، انجام برخی باورهای نادرست و اقدامات خودسرانه پس از آسیب چشم می‌تواند باعث تشدید جراحت و حتی از دست رفتن دائمی بینایی شود. آگاهی از اقدامات صحیح و پرهیز از اشتباهات رایج، نقش مهمی در حفظ سلامت چشم‌ها در شرایط بحران دارد.

انفجارها، آتش‌سوزی‌ها و تخریب سازه‌ها ناشی از جنگ می‌تواند حجم زیادی از دود، خاکستر و ذرات معلق را وارد هوا کند. این آلودگی‌ها به‌ویژه برای کودکان، سالمندان و بیماران تنفسی خطرناک است. متخصصان توصیه می‌کنند با رعایت چند اقدام ساده می‌توان میزان مواجهه با این آلاینده‌ها و خطرات ناشی از آن را تا حد زیادی کاهش داد. همچنین در چنین شرایطی باید اخبار مربوط به آلودگی هوا را از منابع معتبر دنبال کرد و از توجه به شایعات به ویژه در فضای مجازی، خودداری کرد.

در شرایط بحرانی مانند جنگ و روزهایی که استرس، نگرانی و اخبار ناگوار به طور مداوم در جریان است، بسیاری از افراد نوعی خستگی عمیق روانی را تجربه می‌کنند. متخصصان سلامت روان می‌گویند «فرسودگی روانی» حالتی است که در آن ذهن و احساسات فرد تحت فشار طولانی‌مدت قرار می‌گیرد و توان واکنش عاطفی و تمرکز کاهش می‌یابد. شناخت نشانه‌ها و استفاده از راهکارهای ساده اما مؤثر می‌تواند به کاهش این فشار و حفظ سلامت روان افراد و خانواده‌ها کمک کند.

در میان حوادث ناگوار، انفجارها می‌توانند آسیب‌های وسیع و بعضاً جبران‌ناپذیری به بار آورند. چشم‌ها، این پنجره‌های حساس روح، در برابر موج انفجار و پرتاب شدن اجسام مختلف، بی‌دفاع‌ترین اعضا هستند. ورود اجسام خارجی به چشم در اثر انفجار، یک فوریت پزشکی جدی است که نیازمند دانش کافی برای اقدامات اولیه صحیح و مراجعه فوری به مراکز درمانی تخصصی است. این مطلب، به منظور افزایش آگاهی عمومی و ارائه راهنمایی‌های کاربردی، به بررسی این موضوع حیاتی می‌پردازد.

ترومای چشمی یکی از جدی‌ترین آسیب‌هایی است که می‌تواند در اثر انفجار رخ دهد و در زمان جنگ، شیوع آن به دلیل ماهیت حوادث مانند انفجار بمب، بسیار بالاست. چشم‌ها به دلیل ساختار ظریف و حساسشان، بسیار آسیب‌پذیرند و حتی ذرات ریز و موج انفجار نیز می‌توانند صدمات جبران‌ناپذیری به آن‌ها وارد کنند. آشنایی با این نوع آسیب ها و اقدامات اولیه در زمان وقوع حوادثی از این دست، می تواند تا حد زیادی از بروز مشکلات بیشتر برای مصدومان پیشگیری کند.

در بحبوحه درگیری‌ها و اخبار نگران‌کننده، حفظ سلامت روان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این روزها بسیاری از افراد با احساسات منفی مانند استرس، اضطراب و ناامیدی دست و پنجه نرم می‌کنند. فاطمه پسندیده نیا، روانشناس و مسئول سلامت و روان بیمارستان فارابی تاکید دارد که این احساسات در شرایط بحرانی طبیعی هستند، اما می‌توان با اتخاذ راهکارهای مناسب، از خود مراقبت و آرامش را حفظ کرد.

فاطمه پسندیده‌نیا، دکترای روان‌شناسی و مسئول سلامت و روان بیمارستان فارابی، به مناسبت هفته سلامت مردان ایرانی در یادداشتی تحلیلی مکانیزم‌های روانی پشت‌پرده رفتارهای پرخطر در مردان را بررسی و بر اهمیت «خودتنظیمی» و بازتعریف نقش‌های اجتماعی برای ارتقای سلامت جامعه مردان تاکید کرد.

آمارها تکان‌دهنده‌اند؛ جاده‌ها بیش از آنکه قربانی نقص فنی خودروها باشند، شاهد جولان هیجانات مدیریت‌نشده و سوگیری‌های شناختی هستند. فاطمه پسندیده‌نیا، روان‌شناس و مسئول سلامت و روان بیمارستان فارابی، معتقد است که رانندگی مردان فراتر از یک مهارت تکنیکی، بازتابی از الگوهای فکری و هویت جنسیتی آن‌هاست. در آستانه سفرهای نوروزی، شناخت محرک‌های ذهنی که سرعت را با قدرت پیوند می‌زنند، می‌تواند مرز میان یک سفر خاطره‌انگیز و یک تراژدی ابدی باشد. در این مطلب، ریشه‌های روانی تصادفات و راهکارهای عبور از رفتارهای تکانشی را بررسی می‌کنیم.

مرضیه براتی، کارشناس تغذیه و رژیم درمانی و مسئول تغذیه بیمارستان فارابی، با بررسی دلایل علمی افزایش وزن در ماه رمضان، از سه عامل کلیدی «پرخوری هیجانی در افطار»، «حذف وعده سحری» و «کاهش فعالیت بدنی» به عنوان عوامل اصلی چاقی در زمان روزه‌داری یاد کرد. وی هشدار داد که حذف وعده‌های غذایی نه تنها به کاهش وزن کمک نمی‌کند، بلکه با هوشمندتر کردن بدن، سرعت سوخت‌وساز را به حداقل می‌رساند.

دکتر افسر دستجانی فراهانی، جراح و متخصص چشم مرکز غربالگری رتینوپاتی نوزادان نارس بیمارستان فارابی، با تأکید بر اینکه ۴ تا ۶ درصد نوزادان نارس در معرض خطر نابینایی قرار دارند، از 28 روزگی یا همان چهار هفتگی این نوزادان به عنوان زمان طلایی غربالگری یاد کرد. وی با تشریح شیوه‌نامه‌های غربالگری کشوری، نقش والدین، متخصصان نوزادان و خیرین در پیشگیری از ورود نوزاد نارس به مراحل پیشرفته بیماری که درمان آن‌ها عملاً غیرممکن است را حیاتی دانست.