دکتر پرویز باشیزاده فخاردکتر پرویز باشیزاده فخار در ۱۲ بهمنماه ۱۳۱۲، همزمان با طنین اذان در شهر مقدس مشهد، در خانوادهای فرهیخته چشم به جهان گشود. او دومین فرزند خانواده بود و تا پایان دوران دبیرستان، همواره در کنار تحصیل، به پدرش که صاحب یک کوره آجرپزی بود، یاری میرساند.
عشق به آموختن و علاقه وافر به رشته پزشکی باعث شد تا وی پس از اتمام دبیرستان، به همراه دوست دوران کودکیاش وارد دانشکده پزشکی مشهد شود. دکتر فخار در سال ۱۳۴۳ با موفقیت در آزمون تخصصی چشمپزشکی، به بیمارستان فارابی راه یافت. در آن دوران، آموزشها به دو بخش تقسیم میشد؛ در نوبت عصر در دانشکده پزشکی تحت نظارت اساتید بزرگی چون دکتر شمسا، دکتر آرمین و دکتر شفا و در نوبت صبح در بیمارستان فارابی تحت آموزش اساتید برجستهای نظیر پروفسور شمس، دکتر پیروز، دکتر همایون، دکتر قوام صدوقی و دکتر لشکری. ایشان بخش عمدهای از دوره تخصصی خود را در درمانگاه شماره ۳ (اورژانس چشم) به عنوان دستیار دکتر پیروز و پروفسور شمس گذراند و تجربیات گرانبهایی اندوخت.
در سال ۱۳۴۶، دکتر فخار دوره سپاه بهداشت (سربازی) خود را در شهر دزفول آغاز کرد و به همراه همسر و فرزندش در آنجا ساکن شد. در آن برهه زمانی، بیماری «تراخم» و عوارض آن مانند تریشیازیس، عامل اصلی نابینایی در منطقه بود. طبابت مستقل وی از ویزیت و درمان تخصصی این بیماران در بیمارستان دزفول آغاز شد. نقش فعال و مؤثر او در کنترل این بیماری باعث شد تا در روزهای پایانی خدمت، دعوتنامهای رسمی از سوی پروفسور شمس (رئیس وقت گروه) برای بازگشت و اشتغال در بیمارستان فارابی دریافت کند.
پس از بازگشت به بیمارستان فارابی، وی تا زمان بازنشستگی در بخش اورژانس چشم به درمان بیماران پرداخت. در دورانی که تجهیزات پیشرفته امروزی (مانند نور سرد و تکنیکهای نوین ویترکتومی) هنوز رایج نبود، دکتر فخار با مهارت بالا و استفاده از مگنتهای الکترومغناطیسی بزرگ، در زمینه جراحی و خارج کردن اجسام خارجی داخل چشمی شهرت فراوانی یافت؛ به طوری که بیماران از دورترین نقاط کشور برای درمان به ایشان مراجعه میکردند.
دکتر فخار از سال 1360 تا 1366 ریاست بیمارستان فارابی را بر عهده داشت. علیرغم مسئولیت سنگین مدیریت، او انسانی بسیار فروتن، سادهزیست و مهربان بود. در دوران جنگ تحمیلی، بیمارستان فارابی تحت مدیریت ایشان به یکی از پایگاههای اصلی درمان مجروحان جنگی، به ویژه مصدومان بمبارانهای شیمیایی تبدیل شد. با درایت دکتر فخار، فشار مضاعف ناشی از پذیرش مجروحان باعث تعطیلی درمانگاهها نشد و خدماترسانی به مردم عادی نیز با قوت ادامه یافت. همچنین، وی در سالهای ۱۳۶۵ و ۱۳۶۶ روزهای متمادی را در جبهههای اهواز و ارومیه به درمان مجروحان اختصاص داد.
صداقت کاری و امانتداری از بارزترین صفات اخلاقی ایشان است. همکاران وی گواهی میدهند که دکتر فخار در غیاب اساتید دیگر، مطب و امور درمانی بیماران آنها را با نهایت دقت و بدون هیچگونه چشمداشتی اداره میکرد. او مدیری بود که هرگز غرور ریاست نداشت و همواره حامی و راهنمای رزیدنتهای جوانتر بود.
دکتر پرویز باشیزاده فخار در سال ۱۳۷۸ از بخش دولتی بازنشسته شد، اما فعالیت خود را در بخش خصوصی ادامه داد تا همچنان گنجینه دانش و مهارت خود را در اختیار هموطنان قرار دهد. سیمای مهربان، آرامش طبع و چشمان همیشه خندان او، یادگاری ماندگار در ذهن تمامی همکاران، دانشجویان و بیماران بیمارستان فارابی است.
دکتر مهدی خداپرست، رئیس بیمارستان فارابی به همراه جمعی از مسئولان و اعضای هیئت علمی این مرکز با پروفسور محمد صادق، استاد پیشکسوت چشم پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران و بیمارستان فارابی دیدا کردند.
ارسال نظر