بازدید نوروزی رئیس و مسئولان قطب علمی چشمپزشکی کشور از بخشهای درمانی
ایستاده در غبار بحران؛ کادر سلامت انسانهایی که بیش از تقدیر، نیازمند حمایت هستند
سنت هر ساله بازدیدهای نوروزی در بیمارستان فارابی، امسال در شرایطی متفاوت برگزار شد. حضور رئیس، مدیر و معاونان این مرکز در بخشهای مختلف و شنیدن صحبت های کادر سلامت در روزهایی که سایه بحران و شرایط ویژه کشور بر سر جامعه سنگینی میکند، یادآور حقیقتی مهم است؛ کادر سلامت پیش از آنکه اسطورههایی خستگیناپذیر باشند، انسانهایی با دغدغههای مشترک اجتماعیاند که حفظ تابآوری آنها در بحرانها، نیازمند حضور میدانی مسئولان و حمایتهای مستمر نظام سلامت است.
به گزارش روابط عمومی بیمارستان فارابی دانشگاه علوم پزشکی تهران، روزهای آغازین سال 1 در بیمارستان فارابی با سنت همیشگی بازدید روسا و مدیران از بخشهای درمانی و واحدهای مختلف گره خورد. با این تفاوت که امسال، شرایط ویژه ناشی از بحرانهای اخیر و سایه سنگین جنگ، شکل و هدف این دیدارها را تغییر داد. دکتر قاسم فخرایی، رئیس بیمارستان فارابی به همراه معاونان و مدیر مرکز، با حضور در بین کارکنان، تلاش کردند تا از نزدیک و به صورت چهرهبهچهره، پای صحبتها و دغدغههای کادری بنشینند که در سختترین روزهای کشور، سنگر خدمترسانی را خالی نکردهاند.
تعهدی فراتر از وظایف سازمانی
بیمارستان فارابی به عنوان قطب علمی چشمپزشکی کشور، سالانه میزبان حدود 120 هزار عمل جراحی و تزریقات داخل چشمی است. این حجم عظیم از مراجعات، یکی از بالاترین گردشهای کاری را در میان مراکز درمانی کشور رقم زده است. به گونهای که کادر درمان در این مرکز در روزهای عادی نیز با فشردگی بالای وظایف روبهرو هستند.
با این حال، مشاهدات میدانی در روزهای پرالتهاب اخیر و بمبارانهای پایتخت نشان میدهد که حضور کادر سلامت در محل کار، صرفاً به دلیل الزام شیفتهای موظفی نبوده است. بسیاری از این نیروها به صورت داوطلبانه و برای جلوگیری از توقف روند درمان بیماران، در بیمارستان حاضر شدهاند. این حضور آگاهانه، نمایانگر شرافت و تعهد حرفهای قشری است که در زمانه بحران، سلامت جامعه را بر امنیت فردی خود ترجیح میدهند.
کادر درمان؛ انسانهایی که اضطراب را تجربه میکنند
یکی از مهمترین پیامهای پنهان شده در دل دیدارهای میدانی مدیران، توجه به بعد انسانی کادر سلامت است. چه بخواهیم و چه نخواهیم، توالی بحرانها در یک سال گذشته، از حوادث دیماه تا جنگ 12 روزه و جنگ رمضان، روان جامعه را تحت تاثیر قرار داده است و کادر درمان نیز از این قاعده مستثنی نیستند. آنها نیز مانند سایر شهروندان، نگران خانواده، آینده و وطن خود هستند و اخبار ناگوار، روان آنان را نیز آزار می دهد.
توقع اینکه کادر سلامت بدون هیچگونه افت روحی، همواره در بالاترین سطح انرژی به خدمت بپردازند، نگاهی غیرواقعبینانه است. این افراد در حالی که خود نیازمند التیام و آرامشاند، پناهگاه دردمندان میشوند. از این رو، حضور مسئولان در کنار آنها و شنیدن بدون واسطه مشکلاتشان، اولین گام برای کاهش بار روانی و ایجاد دلگرمی در این قشر است.
ضرورت تبدیل حمایتهای مقطعی به سیاستهای پایدار
حضور مدیران چه در سطح وزارت بهداشت و چه در سطوح دانشگاه و بیمارستانی در بخش های مختلف مراکز درمانی، اتفاقی مثبت است، اما حفظ سرمایه انسانی در نظام سلامت نیازمند اقداماتی ساختاری است. امروز، سیستم بهداشت و درمان کشور بیش از هر زمان دیگری متوجه این حقیقت است که برای جلوگیری از فرسودگی شغلی و پدیده مهاجرت نیروهای متخصص، باید چتر حمایتی خود را گستردهتر کند. شاید چندین بحران پی در پی در یک سال و فشار کاری مضاعف بر کادر درمان، فرصتی را ایجاد کند که بحث افزایش تعداد نیروی کاری متخصص در مراکز درمانی بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد.
همچنین علاوه بر تامین و تقویت نیروی انسانی متناسب با حجم کار، بهبود شرایط معیشتی و از همه مهمتر، ارائه حمایتهای روانشناختی، از جمله مطالباتی است که باید در دستور کار سیاستگذاران قرار گیرد. در واقع، چتر حمایتی وزارت بهداشت و دانشگاههای علوم پزشکی که در شرایط بحران بر سر کادر درمان باز میشود، نباید با بازگشت به شرایط عادی بسته شود، بلکه کیفیت و استمرار آن باید به یک رویه ثابت در مدیریت نظام سلامت تبدیل گردد.
مراقبت از مراقبان؛ سرمایهگذاری برای آینده نظام سلامت
درک این موضوع که کادر درمان نیز حق دارند خسته، نگران و مضطرب باشند، نقطه آغاز یک مدیریت همدلانه است. حضور مدیران ارشد در بخشهای بیمارستان فارابی در ایام نوروز و نشستن پای درددلهای کادر درمان، فراتر از یک دید و بازدید ساده، نمادی از همین درک متقابل در روزهای سخت است. این دستاورد ارتباطی نشان میدهد که گوش سپردن به دغدغههای این قشر، خود بخشی از فرآیند درمانِ سیستم بهداشت و درمان کشور است.
وقتی کادر سلامت احساس کنند که سیستم مدیریتی، اضطرابها و خستگیهای آنان را میبیند و آنها را در مواجهه با بحرانها تنها نمیگذارد، تابآوری آنها در برابر ناملایمات به طرز چشمگیری افزایش مییابد. این تعاملات نزدیک باید به عنوان یک الگوی مدیریتی در سراسر کشور مورد توجه قرار گیرد تا فاصله میان سیاستگذاران و نیروهای خط مقدم درمان به حداقل برسد.
شاید این حرف ها بارها و بارها گفته شده باشد و بسیاری از مسئولان نیز قدردان تلاش کادر سلامت بوده اند اما در نهایت، باید بپذیریم که قهرمانسازیهای دور از واقعیت و صرفا قدردانی، دردی از این قشر دوا نمیکند. آنان انسانهای شریفی هستند که در تلاقی وظیفه، بحران و دغدغههای شخصی، ایستادگی و خدمت را انتخاب کردهاند. انسان هایی که فرزندان همین جامعه هستند. جامعهای که انتظار دارد در روزهای بیماری و ناآرامی، دستانی امن برای التیام دردهایش وجود داشته باشد، پیش از هر چیز باید از سلامت جسم و روانِ صاحبان آن دستها مراقبت کند.
هدف از بیان این مطالب انتقاد یا جلب توجه نیست بلکه نشان دهنده این است که حضور بیوقفه کارکنان بیمارستان فارابی و سایر مراکز درمانی در روزهای پرالتهاب اخیر با شعار «تا پای جان برای ایران»، تنها یک روایت از فداکاری نبوده، بلکه یک پیام روشن و جدی به جامعه است؛ برای عبور از بحرانها و حفظ سلامت یک ملت، ابتدا باید با تمام توان مراقب «مراقبان سلامت» بود.
ارسال نظر