به گزارش روابط عمومی بیمارستان فارابی دانشگاه علوم پزشکی تهران، مراسم تشییع پیکر پروفسور محمدصادق پیروز، پیشکسوت برجسته و مدیر گروه اسبق گروه چشم‌پزشکی دانشگاه، با حضور اساتید، شاگردان و مسئولان وزارت بهداشت برگزار شد. در این مراسم، دکتر قاسم فخرایی، رئیس بیمارستان فارابی، ضمن تسلیت به مناسبت درگذشت پرفسور پیروز، به بیان خاطرات و جایگاه این معلم بزرگ در تاریخ این بیمارستان پرداخت.

جانشین شایسته پروفسور شمس و نسلی تکرارناپذیر

دکتر فخرایی با اشاره به سوابق درخشان مدیریتی پروفسور پیروز اظهار داشت: «ایشان در اواخر دهه ۵۰ مدیر گروهی چشم‌پزشکی را بر عهده داشتند و به حق، جانشین شایسته‌ای برای پروفسور شمس بودند. ما بسیار خوشبختیم که حضور، بینش و مرام اساتیدی را تجربه کردیم که تمام زندگی خود را وقف دانش، درمان و تربیت نیروی انسانی کردند؛ نسلی که شاید دیگر جانشینی برای آن‌ها یافت نشود.»

عشق به فارابی؛ از حضور مشتاقانه تا آخرین تماس

رئیس بیمارستان فارابی به دلبستگی عمیق استاد پیروز به این مرکز اشاره کرد و گفت: «در تمام این سال‌ها، هر زمان که تماسی با وی برای حضور در مراسم های مختلف بیمارستان داشتم، با کمال میل و شعف می‌پذیرفت. حتی در زمانی که رانندگی برایش دشوار بود، با اشتیاق می‌خواست که وسیله‌ای مهیا شود تا به خانه خودش، یعنی فارابی، بیاید. تنها سال گذشته در نودمین سالگرد فارابی بود که به دلیل ضعف جسمانی، با اندوه عذرخواهی کردند.»

فراز و نشیب‌های تاریخی؛ از فعالیت سیاسی تا کرسی استادی

دکتر فخرایی به جنبه‌های کمتر شنیده شده زندگی این استاد فقید نیز اشاره کرد و افزود: «تا آن جا که می دانم، دکتر پیروز در دهه ۳۰ به دلیل فعالیت‌های سیاسی طعم زندان را چشید، اما به واسطه نفوذ علمی و جایگاه پروفسور شمس در بدنه آموزش و درمان، به عرصه خدمت بازگشت و توانستند خدمات ارزشمندی را به این مرز و بوم ارائه دهد.»

میراث ماندگار در لاهیجان؛ بخشش تمامی دارایی‌ها

بخش پایانی صحبت های رئیس بیمارستان فارابی به اقدامات خیرخواهانه پروفسور پیروز اختصاص داشت. وی تصریح کرد: «استاد پیروز با آن که ازدواج نکرده بود و همسر و فرزندی نداشت اما در تمام عمر، مردم و بیمارانش را خانواده خود می‌دانست. ایشان تمامی اموال و دارایی‌های خود را برای ساخت بیمارستان، خیریه و سرای سالمندان در زادگاهشان، لاهیجان، وقف کردند تا نشان دهند یک پزشک چگونه می‌تواند تا آخرین لحظه، بازوی توانمند جامعه باشد.»